ROZMNAŻANIE WEGETATYWNE


Rozmnażanie wegetatywne polega na oddzieleniu części rośliny i ukorzenieniu lub zaszczepieniu tej części.
Przed przystąpieniem do rozmnażania wegetatywnego należy odpowiednio do tego celu przygotować roślinę mateczną. Na przebieg ukorzenienia się sadzonek lub skutecznego zrośnięcia się zrazów przy szczepieniu, duży wpływ wywiera między innymi ilość składników pokarmowych nagromadzonych w tkankach rośliny matecznej. Dlatego też na dwa tygodnie przed sadzonkowaniem lub szczepieniem należy rośliny zasilić nawozem wieloskładnikowym "Florovit" w stosunku 1 łyżeczka na 1,5l wody i na okres 2÷3 tygodni wystawić rośliny mateczne w jak najkorzystniejsze warunki słoneczne oraz zapewnić dobrą wymianę powietrza. Rośliny mateczne z których odcinamy sadzonki lub zrazy winny znajdować się w okresie intensywnego wzrostu. Późna jesień i zima nie są więc odpowiednią porą do wegetatywnego rozmnażania kaktusów, ponieważ w tym czasie następuje zmniejszenie aktywności procesów biologicznych w roślinie.

Sadzonkowanie
Wiele gatunków kaktusów z natury rośnie kępiasto, czyli jedna roślina główna ma wokół siebie kilka lub kilkanaście pędów bocznych, zwanych odrostami. W zależności od morfologicznych cech danego rodzaju, odrosty wyrastają z areoli albo z aksilli między brodawkami (np. u mamilarii). Poza tym rozróżniamy odrosty nadziemne i podziemne.
Zrobienie sadzonek z odrostów podziemnych jest bardzo proste, gdyż każdy pęd ma już w zasadzie własny korzeń. Technika wykonania jest także prosta: roślinę mateczną wybijamy z doniczki i ostrożnie palcami wykruszamy ziemię między korzeniami, następnie ostrym, zdezynfekowanym w denaturacie nożem odcinamy odrost od rośliny matecznej (rysunek), a powstałą ranę posypujemy sproszkowanym węglem drzewnym. Wysusza on ranę, co przyspiesza jej zasklepienie, a równocześnie dezynfekuje ją.

Tak przygotowane sadzonki sadzimy bezpośrednio do doniczek, do normalnej ziemi kaktusowej. Jeśli jednak sadzonki są małe i jeszcze nie wyrosły z górnej warstwy ziemi postępujemy inaczej: pikujemy je po kilka w większą doniczkę do normalnej ziemi kaktusowej, przy czym wierzchnią 2-centymetrową warstwę winna stanowić mieszanka z 1/3 torfu ogrodniczego i 2/3 gruboziarnistego piasku. Sadzonki pikujemy na głębokości połowy korpusu rośliny. Naczynie z sadzonkami wstawiamy do woreczka z folii, zawiązujemy go i ustawiamy w miejscu zacienionym o temperaturze 25°C. Pod wpływem ciepła i zawartej w ziemi wilgoci wytworzy się w woreczku parna atmosfera, która korzystnie wpływa na rozwój sadzonek. Ponieważ młode roślinki rosły pod ziemią i nie są przyzwyczajone do światła, początkowo trzymamy je w miejscu zacienionym i stopniowo przyzwyczajamy do światła w ogóle, a kiedy już się trochę zazielenią - stopniowo również do światła słonecznego. Po 3÷4 tygodniach od posadzenia otwieramy woreczek i stopniowo przyzwyczajamy młode roślinki do normalnych warunków uprawowych.

Robienie sadzonek z odrostów wyrastających u nasady rośliny jest również proste ponieważ dużo z nich ma już własne korzenie. Cięcie wykonujemy ostrożnie, żeby nie skaleczyć rośliny matecznej (rysunek), gdyż to mogłoby spowodować infekcję gnilną. Po odcięciu sadzonki, rany na roślinie matecznej i odroście posypujemy sproszkowanym węglem drzewnym. Zabieg ten należy stosować przy wszystkich sposobach sadzonkowania. Sadzonki jut zasuszone po ukorzenieniu sadzimy do doniczek we właściwą ziemię. Przy zasuszaniu odrostów, rośliny należy ułożyć raną ku słońcu a istniejące korzonki przysypać ziemią, żeby ich nie wystawiać na szkodliwe dla nich działanie promieni słonecznych. Odrosty nie ukorzenione po podsuszeniu sadzimy po kilka do większych doniczek lub innych naczyń. Na spód dajemy warstwę ziemi kaktusowej, zaś wierzchnią warstwę stanowi mieszanka składająca się z 1/3 torfu i 2/3 piasku. Takie podłoże należy stosować przy wszystkich sposobach sadzonkowania.

Torf w mieszance żwirowej posiadającej korzystną cechę względnej aseptyczności, wpływa hamująco na ewentualny proces gnicia kaktusów. Wolne przestrzenie w stosowanym substracie chłoną duże ilości wody i powietrza, co stwarza wyjątkowo korzystne warunki dla bujnego rozwoju korzeni. Dodatni wpływ na proces tworzenia się korzeni wywiera również podwyższona temperatura (do 25÷28°C).
W okresie ukorzeniania się, sadzonek nie wolno ruszać i wyjmować, opóźnia to ten proces, a w trakcie wyrastania delikatnych korzonków można je łatwo odłamać. Ustawienie roślin w półcieniu wpływa hamująco na proces transpiracji, co zapobiega nadmiernemu wysuszaniu sadzonek.
Sporządzanie sadzonek z pędów bocznych (rysynek) jest również zupełnie łatwe. Po ścięciu sadzonek postępujemy z nimi jak poprzednio, tylko okres zasuszania będzie nieco dłuższy i w zależności od wielkości ciętej rany może trwać od kilku dni do 2÷3 tygodni.

Okres zasuszania dzielimy na dwa etapy. Pierwszy - zaraz po ścięciu sadzonki, w którym rana musi być jak najszybciej podsuszona. Jeżeli robimy sadzonki latem, najlepiej wystawić je na działanie promieni słonecznych, natomiast w przypadku konieczności zrobienia sadzonek w czasie zimy, można je ustawić przy grzejniku. Słońce bardzo szybko zasusza ranę i wpływa zabójczo na grzyby. Z tej też przyczyny korzystnie jest ciąć sadzonki i szczepić kaktusy w dni słoneczne i ciepłe. Proces intensywnego zasuszania w zasadzie nie powinien trwać dłużej niż 3÷5 dni. W tym czasie rana powinna być dobrze zasklepiona, tj. w miejscu cięcia powinna się wytworzyć sucha, szklista i połyskująca warstwa ochronna. Jeżeli w tym czasie powstaną na ranie brązowe plamki gnilne czego przyczyną jest najczęściej zbyt niska temperatura w czasie zasuszania, cięcie powtarzamy i ponownie zasuszamy w nieco wyższej temperaturze. Przy sporządzaniu sadzonek z opuncji należy jej człony codziennie odwracać, gdyż pod wpływem działania promieni słonecznych zwijają się bokami ku środkowi.

Drugi etap zasuszania trwa - w zależności od przekroju ciętej rany od kilku do kilkunastu dni, a nieraz u bardzo dużych egzemplarzy nawet kilka miesięcy. W tym okresie wytwarza się twarda tkanka kalusowa, a niekiedy jut korzonki. Dlatego tez sadzonki muszą stać w pozycji pionowej, ponieważ korzenie, biorąc swój początek w tkankach walca osiowego, kierują swój wzrost pionowo ku dołowi. W związku z tym sadzonkom zasuszanym w pozycji leżącej korzenie wyrastają z boku.

Bardzo popularnym sposobem rozmnażania jest robienie sadzonek z wierzchołków roślin. Ma on zastosowanie przy ścinaniu wierzchołków w czasie szczepienia oraz w przypadku odmładzania rośliny starej, o powierzchni skorkowaciałej, zniszczonej przez pajączka, podgniwającej u dołu lub mechanicznie uszkodzonej. Sposób ten ma również zastosowanie w przypadku rozmnażania roślin, które z natury nie dają pędów bocznych. Po ścięciu wierzchołka, z rośliny wyrasta jeden lub więcej pędów bocznych, które z kolei po odcięciu ,służą nam jako sadzonki. Stosując tę metodę rozmnażania, sadzonkę przygotowujemy w nieco odmienny sposób Po odcięciu sadzonki od rośliny matecznej, obcinamy skośnie jej brzeg (rysunek), co zmusi roślinę do wytworzenia korzeni wokół walca osiowego. Pozostawienie sadzonki bez skośnego ścięcia powoduje wytworzenie przez roślinę dużo słabszego systemu korzeniowego z boku. Należy też zwrócić uwagę na długość sadzonki. Sadzonka zbyt krótka, o dużej ranie, zsycha się za mocno i nie ma dostatecznej energii do wytworzenia korzeni. W takim wypadku lepiej jest tego rodzaju sadzonkę zaszczepić.

Sadzonkowanie peireskii i peireskiopsis odbiega całkowicie od opisanych poprzednio sposobów rozmnażania. Przy tego rodzaju kaktusach sporządzamy tzw. sadzonki zielone. Okres pełnego wzrostu u tych rodzajów trwa przez cały rok. Sadzonki tniemy z wierzchołków lub pędów bocznych. Najszybciej ukorzeniają się sadzonki robione z pędów młodych, nie zdrewniałych. Cięcie robimy bezpośrednio u nasady liścia (rysunek), tuż pod węzłem. W tym miejscu tkanka twórcza jest silniej rozwinięta, co ułatwia powstanie korzeni. Sadzonek nie należy zasuszać, lecz bezpośrednio po cięciu sądzić do wilgotnego substratu składającego się z 2/3 torfu i 1/3 piasku. Po posadzeniu naczynie z sadzonkami ustawiamy w miejscu zacienionym i parnym. Najlepiej przykryć je folią albo wstawić do akwarium. Temperaturę utrzymujemy w granicach 20÷25°C. Jeśli listki będą więdły, rośliny należy często spryskiwać.

W uprawie kaktusów zdarza się, że roślina nam podgniwa. Kiedy to zauważymy, zazwyczaj na leczenie jest już za późno. W tym przypadku musimy ratować pozostałą jeszcze zdrową cześć rośliny przez szczepienie lub sadzonkowanie. Najpierw robimy cięcie nad miejscem uszkodzenia, żeby się zorientować, jak daleko posunął się proces gnilny w kierunku wierzchołka. Jeśli zajdzie potrzeba, odkrawamy cienkie plasterki do momentu, kiedy dojdziemy do zdrowej tkanki. Za każdym cięciem dezynfekujemy nóź. Przy odcinaniu plasterków bacznie obserwujemy zabarwienie przewodów walca osiowego, którego barwa nie może być żółtobrązowa, lecz zdrowa i jasna. Po dojściu do zdrowej tkanki musimy zdecydować, jaki wybierzemy sposób ratowania rośliny. Jeżeli zdrowa cześć rośliny jest na sadzonkę za mała, musimy ją zaszczepić. Wybór metody utrzymania rośliny przy życiu będzie zależał od decyzji i umiejętności samego kaktofila.

Dla uzyskiwania dobrych wyników przy sadzonkowaniu kaktusów, należy pamiętać o głównych zasadach postępowania w tym zakresie i warunkach decydujących o dobrych efektach:
- sadzonki najkorzystniej ciąć z roślin matecznych wyhodowanych z nasion, gdyż rozmnażanie z pokolenia na pokolenie drogą wegetatywną prowadzi do degeneracji roślin.
- im większa sadzonka, tym lepszy wzrost nowej rośliny uzyskiwany dzięki większej ilości dłuższych korzeni. - promienie słoneczne leczą ranę i przyspieszają wytworzenie się korzeni, nie należy więc sadzonek "utykać po kątach" w miejscach ciemnych.
- długość dnia ma duży wpływ na szybkość ukorzeniania się sadzonek i dlatego najlepsze wyniki osiągamy przy sadzonkowaniu i szczepieniu wiosną i w pierwszej połowie lata.
- brak światła i powietrza, wysoka temperatura i duża wilgotność powietrza sprzyjają rozwojowi różnego rodzaju grzybów, które atakują sadzonki.
- gatunki które przechodzą w miesiącach letnich okres spoczynku niechętnie ukorzeniają się w tym czasie.
- przez sadzonkowanie lub szczepienie łatwo przenosi się z rośliny matecznej na sadzonkę tub zraz, choroby grzybowe i wirusowe trudne do wykrycia gołym okiem. Choroby te przenoszone są również z ziemi na roślinę i dlatego jako podłoża należy używać wyłącznie substratu parowanego.

Szczepienie

Bardzo ważnym sposobem wegetatywnego rozmnażania kaktusów w praktyce kaktofilskiej jest szczepienie. Metoda ta polega na połączeniu podkładki-podstawy i zraza-wierzchołka różnych roślin w jedną całość (rysunek).
Warunkiem dobrego zrośnięcia zraza z podkładką jest połączenie obu części w taki sposób aby ich walce osiowe nakładały się na siebie. Jeżeli podkładka i zraz są rożnej grubości - należy je połączyć tak, żeby nakładała się przynajmniej część naczyń przewodzących (rysunek).
Szczepienie stosujemy nie tylko dla samego rozmnażania kaktusów. Przez szczepienie siewek przyspieszamy ich wzrost i skracamy okres dojrzewania rośliny do kwitnienia. U niektórych gatunków szczepienie zwiększa obfitość kwitnienia i powoduje zawiązywanie większej ilości nasion.

Liczne gatunki kaktusów w naszych warunkach klimatyczno-glebowych i mieszkaniowych rosną bardzo wolno lub są bardzo wrażliwe i przedwcześnie giną.
Jeżeli takie kaktusy o różnych wymaganiach glebowych zaszczepimy na jednolitej podkładce, to przystosujemy te wymagania nie do potrzeb szczepionych gatunków, lecz do wymagań zastosowanej podkładki.
Na podkładki należy wybierać rośliny zdrowe, w pełni wzrostu i odporne na nie sprzyjające warunki środowiskowe, czyli łatwo rosnące w naszych mieszkaniach lub szklarenkach. Przy doborze podkładek, które zawsze dostosowujemy do zraza, a nie odwrotnie, musimy zwrócić uwagę również na estetyczny wygląd zaszczepionej rośliny.

Dobór podkładek ma i swoje praktyczne znaczenie. Dla lepszego wyjaśnienia tej współzależności można posłużyć się kilkoma przykładami. Jeżeli zaszczepimy zraz, który z natury lubi zimą miejsca suche i chłodne, np. lobiwie, mediolobiwie, rebucje na podkładce z rodzaju Eriocereus, który zimą wymaga temperatury powyżej 10°C i musi przez to mieć trochę wilgoci w glebie, to w tym wypadku zmusimy zraz do rośnięcia w niekorzystnych dla niego warunkach nasłonecznienia. Spowoduje to wypłonienie rośliny i wpłynie ujemnie na wytworzenie się kwiatów.
Zygocactus truncatus rośnie i kwitnie zimą. Jeżeli zaszczepimy go na podkładce z rodzaju Trichocereus, który w zimie przechodzi okres spoczynku i winien stać w miejscu suchym i chłodnym, to sprzeczność wymogów podkładki i zraza może spowodować zniszczenie obydwu komponentów. Ten sam gatunek zaszczepiony na Peireskia aculeata lub Eriocereus - rośnie i kwitnie dobrze.
Pediocactus simpsonii jest w uprawie bardzo trudny, ponieważ wymaga zimą temperatury poniżej 0°C. Szczepiony na podkładce Trichocereus lub Eriocereus jusbertii jest wrażliwy i często ginie. Jeśli natomiast zaszczepimy go na mrozoodpornej opuncji, przy okresowym spadku temperatury w zimie poniżej zera - rosnie dobrze.

Małych kaktusów jak Blossfeldia, Aztekium itp. nie możemy szczepić na podkładce silnie rosnącej np. Trichocereus, lecz należy użyć podkładek wolnorosnących, jak Helianthocereus pasacana, Helianthocereus poco, Helianthocereus pseudocandicans, na których zrazy wykazują wzrost wolny.
Jeśli zaszczepimy rośliny dorastające do dużych rozmiarów na podkładce o małym przekroju albo o miękiszu bardzo wodnistym i miękkim, to po pewnym czasie zraz szybko się rozrośnie, a podkładka nie nadąży z dostarczaniem tak dużej ilości pokarmu. W wyniku tego nastąpi powolne wessanie samej podkładki, która po pewnym czasie zupełnie zginie. Ma to szczególne znaczenie przy doborze podkładki do szczepienia form grzebieniastych.
Wykorzystując cechy charakterystyczne poszczególnych gatunków używanych na podkładki, możemy prowadzić jakby hodowle sterowaną. Stosując na przykład za podkładkę Peireskiopsis, przyspieszamy wzrost rośliny, dorastanie zraza do kwitnienia i owocowania. To przyspieszenie skraca jednak życie zaszczepionej roślinie. W celu przyspieszenia i zwiększenia obfitości kwitnienia używamy jako podkładki Eriocereus jusbertii.

Kiedy chcemy rozmnożyć rośliny, które rosną tylko jako pojedyncze egzemplarze, np. Ariocarpus, Roseocactus itp., to siewki szczepimy na Peireskiopsis i wtedy zraz wytwarza pędy boczne, które następnie szczepimy na innej podkładce. Jeżeli chcemy szybko rozmnożyć jakiś egzemplarz kaktusa, to winniśmy zaszczepić go na wysokiej i szybko rosnącej podkładce. Po usunięciu ze zraza stożka wzrostu, będzie z niego wyrastać duża ilość pędów bocznych, które z kolei można potraktować jako sadzonki tub zrazy.
Kaktusy bezchlorofilowe możemy rozmnażać wyłącznie przez szczepienie, gdyż w formach tych nie zachodzi fotosynteza i dlatego nie mogą one żyć samodzielnie. Kaktusy bezchlorofilowe należy szczepić na wysokich podkładkach, aby powierzchnia asymilacji była możliwie duża.
W obrębie rodziny Cactaceae teoretycznie możemy szczepić wszystko na wszystkim. Przez obserwacje i doświadczenia wyodrębniono jednak zaledwie kilkanaście gatunków, które jako podkładki sprostać mogą stawianym im wymaganiom. Jak wynika z podanych uprzednio przykładów, dla prawidłowego rozwoju rośliny szczepionej nie jest obojętne, jaką podkładkę zastosujemy. Na podkładki wybieramy rośliny mniej ukończone i o jędrnej konsystencji miękiszu. Rośliny o miękiszu gąbczastym lub z młodych przyrostów, do szczepienia właściwie nie nadają się, gdyż w czasie cięcia miękisz taki zbyt szybko się kurczy. Między podkładką a zrazem powstaje komora powietrzna, która uniemożliwia zrośnięcie się obu komponentów.
Na podkładki dla kaktusów większych kulistych lub cylindrycznych, zimowanych w miejscach suchych i chłodnych należy użyć takich podkładek jak: Trichocereus macrogonus, Trichocereus pachanoi, Trichocereus schickendantzii, Trichocereus cuscoensis, Trichocereus chilensis i Trichocereus peruvianus.
Dla kaktusów, które zimują w temperaturze od 10°C wzwyż, dobrą podkładką jest Trichocereus spachianus. Podkładka ta ma również tę zaletę, że dobrze i łatwo przyjmują się szczepione na niej zrazy.
Dobrą podkładką pod kaktusy małe i średnie szczególnie kuliste, hodowane zimą w temperaturze około 8°C jest Eriocereus jusbertii.
Ostatnio jako podkładkę wprowadzono Hylocereus triangularis i Hylocereus undatus, stosuje się je zwłaszcza w Japonii. Podkładki te są jednak krótkotrwałe i żeby przedłużyć ich żywotność należy je regularnie zasilać i uprawiać w bardziej próchniczej glebie.

Dla roślin z grupy opuncjowatych na podkładki nadają się takie gatunki jak: Opuntia tomentosa, Opuntia bergeriana, Opuntia ficus-indica, Austrocylindropuntia subulata i Austrocylindropuntia cylindrica.
W celu przyspieszenia kwitnienia w rodzaju Echinocereus, należy stosować podwójne szczepienie: najpierw szczepimy na podkładce, którą stanowi Trichocereus spachianus, zraz gatunku Echinocereus salm-dyckianus na wysokości 2cm. Po zrośnięciu się ucinamy zraz również na wysokości 2cm i dopiero na nim szczepimy wybrany gatunek echinocereusa.
U kaktusów, które w młodym wieku są wrażliwe, a kiedy dorosną mogą z powodzeniem rosnąć na własnych korzeniach, na podkładkę stosujemy Echinopsis multiplex albo niektóre jego hybrydy. Materiał na podkładki z rodzaju Echinopsis jest bardzo zróżnicowany: podkładki są albo bardzo dobre i po zrośnięciu się spełniają swoje zadanie przez kilka a nawet kilkanaście lat, albo też giną już po roku czy po dwóch latach. Dla osiągnięcia z tą podkładką dobrych wyników, musimy najpierw drogą selekcji dobrać właściwą linię tego gatunku. Echinopsis ma zasadniczą zaletę: łatwo na nim zrastają się szczepione zrazy. Czynnik ten jest ważny dla początkujących kaktofilów, gdyż na tej podkładce najlepiej jest uczyć się szczepienia.

Sama technika szczepienia w zasadzie nie jest trudna, trzeba tylko nabrać trochę wprawy. Na dobre zrośnięcie zraza z podkładką ma wpływ kilka czynników, które są od siebie współzależne, a mianowicie: właściwe cięcie, ostrość i czystość narzędzi, odpowiednie przyciśnięcie zraza, temperatura pomieszczenia i pora roku w której szczepimy.
Przed przystąpieniem do szczepienia należy zaopatrzyć się w dwa cienkie, nierdzewne noże z dobrej stall, drobnoziarnisty kamień do ostrzenia noży, denaturat do ich dezynfekcji, czystą lnianą szmatkę oraz gumki aptekarskie lub aparat do szczepienia. Jeden z noży powinien byt ostry jak żyletka, będzie on używany do ostatecznego cięcia, nie można używać go do ścinania cierni.
W hodowli kaktusów stosuje się kilka sposobów szczepienia, są one dostosowane do budowy i właściwości zraza, rzadziej do budowy podkładki.

Najczęściej spotykanym sposobem szczepienia jest szczepienie na płasko-poziomo Stosując ten sposób, odcinamy wierzchołek podkładki na wysokości ca 4cm od podstawy, następnie obcinamy skośnie sam brzeg podkładki, usuwając naskórek i ciernie. Ostrzejszym nożem odcinamy jednym pociągnięciem idealnie płasko plasterek grubości 1÷2mm i nie zdejmujemy go z podkładki. Po zdezynfekowaniu w denaturacie noży i przetarciu ich czystą lnianą szmatką, odcinamy przeznaczony do szczepienia zraz. Obcinamy skośnie również jego krawędź, a ostrzejszym nożem ścinamy cieniutki plasterek. Szybkim ruchem należy zdjąć oba plasterki i zraz nasunąć na podkładkę. Czynność ta musi być tak szybko wykonana, żeby tkanki miękiszowe zraza lub podkładki nie zdążyły się skurczyć, bo w takim przypadku powstaną między zrazem i podkładką pęcherzyki powietrza, które uniemożliwiają prawidłowe zrośnięcie się obydwu komponentów. Po nasunięciu zraza na podkładkę należy go skręcić wokół własnej osi przy równoczesnym lekkim ucisku, przez co wydusi się pozostałe tam jeszcze drobinki powietrza. Tę czynność należy wykonać z dużym wyczuciem, żeby nie zmiażdżyć dotykających się tkanek. W końcowej fazie nakładamy uprzednio przygotowane dwie gumki aptekarskie przyciskające krzyżowo zraz do podkładki lub stosujemy specjalny aparat do przyciskania zrazów (rysunek). Siła ucisku zależy od wielkości użytego do szczepienia zraza oraz ścisłości miękiszu.

Szczepionych siewek nie obciążamy w ogóle lub tylko bardzo mało (rysunek). Zasada jest taka: im większy zraz, tym silniejszy ucisk. Ucisk nie może zmiażdżyć przylegających do siebie tkanek. Rośliny po zaszczepieniu ustawiamy w półcieniu i temperaturze około 25°C. Dla lepszego zrośnięcia się pozostawiamy zraz pod obciążeniem przez okres trzech dni, a u zrazów o większej średnicy nawet przez tydzień lub dłużej.

Szczepienie na płasko-skośnie ma zastosowanie, kiedy zrazy są płaskie, jak u większości epifitów, lub cylindryczne o małym przekroju, jak u rodzaju Aporocactus czy Wilcoxia. Walec osiowy u tych rodzajów kaktusów ma małą średnicę, a przez skośne ścięcie zraza lub podkładki znacznie je poszerzany. Sposób ten ułatwia dopasowanie obydwu walców osiowych, a zwiększona powierzchnia ciecia po zrośnięciu silniej zwiąże ze sobą obydwa komponenty. Przy tej metodzie szczepienia zraz, a w niektórych wypadkach zraz i podkładkę ścinamy skośnie (rysunek). Po zaszczepieniu zraz przymocowujemy do podkładki dwoma długimi cierniami. Ciernie wkładamy po bokach zraza, a nie przez sam walec osiowy. Można zastosować tylko jeden cierń i dodatkowo przycisnąć gumką co daje lepsze wyniki.
Szczepienie w klin jest nieco trudniejsze, ponieważ cięty w klin zraz należy dopasować do tej samej wielkości wyciętego również w klin otworu w podkładce (rysunek). Linie cięcia muszą idealnie do siebie przylegać. Długie ciernie wbijamy z obu stron podkładki w poprzek klina, w momencie wbijania ciernia należy zraz ostrożnie uciskać ku dołowi, gdyż łatwo się wyślizguje.
Przy szczepieniu na opuncji - jeśli zraz i podkładka są rożnej grubości - należy zraz tak nałożyć żeby przynajmniej jeden jego bok był w pionie przedłużeniem boku podkładki (rysunek).
Do szczepienia siewek na Peireskiopsis spathulata sadzonkujemy podkładki wczesną wiosną i hodujemy w małych doniczkach, które wstawiamy do akwarium lub specjalnie zrobionej rozmnażarki. Po ukorzenieniu się sadzonek należy je systematycznie co 10 dni zasilać rozcieńczonym nawozem "Florovit". Kiedy sadzonki dorosną do wysokości 18÷20cm można przystąpić do szczepienia.

Cięcie podkładki należy wykonać wyłącznie nową żyletką, uprzednio oczyszczoną ze znajdującego się na niej tłuszczu. Z podkładki ścinamy najpierw 2-centymetrowy wierzchołek i dodatkowo jeszcze cieniutki plasterek. Siewkę należy wybrać i oczyścić z ziemi miękkim pędzelkiem. Siewkę przecinamy w jej dolnej połowie w pobliżu korzenia. Po przecięciu zraz musi pozostać na żyletce. Teraz zdejmujemy pozostawiony na podkładce plasterek i ostrożnie nasuwamy na nią zraz. Zraz nasuwamy w taki sposób, żeby jednym bokiem prostopadle przylegał do boku podkładki. Palcem należy delikatnie, żeby zraza nie zmiażdżyć, przycisnąć go do podkładki. Kto nie ma rozmnażarki lub akwarium, może zastosować do tego szczepienia fiolki medyczne. Na dno fiolki można włożyć kuleczkę z waty lub ligniny. Zapobiega to powstawaniu kropel, które mogłyby spowodować gnicie w miejscu szczepienia.
Zaszczepione rośliny należy ponownie wstawić do rozmnażarki w półcień i w temperaturę około 20°C. Po upływie 24 godzin należy szczepione rośliny delikatnie spryskać, żeby wytworzyć wilgotno-ciepłą atmosferę, co sprzyja zrastaniu się zraza z podkładką i zapobiega wysychaniu malutkich zrazów.
Najodpowiedniejszą porą szczepienia siewek jest okres od maja do polowy sierpnia i dlatego planując szczepienie siewek, należy odpowiednio do tego dostosować terminy wysiewów.
Do szczepienia nadają się już siewki jedno- i dwutygodniowe. Siewki starsze zrastają się o wiele trudniej. W tym wypadku należy je delikatnie obciążyć. Kiedy siewki będą się już dobrze rozwijać, należy je stopniowo przyzwyczaić do słońca.
Na podkładki do szczepienia siewek możemy użyć także Selenicereus grandiflorus (Królowa Nocy). Podkładka ta jest równie dobra jak omówiona poprzednio, a co najważniejsze przyjmuje dużo więcej gatunków w porównaniu z Peireskiopsis. Siewki szczepimy podobnie jak na Peireskiopsis - na samym wierzchołku.

Dobrą podkładką jest również Echinopsis, jednak sposób szczepienia siewek jest nieco odmienny: siewkę z żyletki nasuwamy dokładnie na widoczne wiązki naczyń walca osiowego. Siewkę należy delikatnie obciążyć. Na jednej podkładce możemy umieścić nawet kilka siewek.
W okresie zimy kiedy z konieczności musimy ratować podgniwającą roślinę - szczepimy ją na podkładce z Echinopsis. W czasie sprzyjającym rozwojowi kaktusów zraz ten możemy przeszczepić na bardziej wytrzymałą podkładkę.